wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego, dzięki obecności laktoferyny i inuliny
laktoferyna wykazuje wielokierunkowe działanie biologiczne, m.in. przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne i immunomodulujące,
inulina stanowi pożywkę dla naturalnej flory bakteryjnej, która warunkuje prawidłowe funkcjonowanie jelit oraz pełni kluczową rolę w procesach odpornościowych.
Suplement diety
Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
reklama

Czym są owsiki?

Owsik ludzki (z łac. Enterobius vermicularis) to pasożytniczy nicień bytujący głównie w jelicie grubym człowieka. Jest widoczny gołym okiem – przypomina cienką, białą nitkę o długości do kilkunastu milimetrów.

Jak dochodzi do zarażenia owsikami? Kluczowa jest tutaj droga fekalno-oralna – jaja pasożyta, niewidoczne gołym okiem, połykane są najczęściej poprzez zanieczyszczone ręce, zabawki lub powierzchnie[1]. Z jaj wylęgają się larwy, które następnie dojrzewają w jelicie grubym do postaci dorosłych. Wtedy dojrzałe samice wędrują do okolicy odbytu i składają jaja – najczęściej w godzinach nocnych[2]. 

Owsiki u dzieci – jakie objawy powinny zaniepokoić rodzica?

Owsica u dziecka może manifestować się różnorodnymi objawami. Do najczęstszych należą:

  • uporczywy świąd okolicy odbytu, nasilający się w godzinach nocnych,
  • trudności z zasypianiem i częste wybudzanie,
  • drażliwość i problemy z koncentracją,
  • bóle brzucha, nudności, zmniejszony apetyt,
  • u dziewczynek – świąd i stany zapalne okolicy sromu i pochwy[2][3].

Wbrew powszechnemu przekonaniu bruksizm, czyli zgrzytanie zębami, nie jest objawem owsicy u dziecka. Przyczyny tego zaburzenia są wieloczynnikowe i nie mają bezpośredniego związku z obecnością pasożytów[2]. 

Jak potwierdzić zakażenie owsikami?

Rozpoznanie owsicy u dziecka opiera się na wykryciu jaj lub dojrzałych form pasożyta w okolicy odbytu. Najprostszą i najskuteczniejszą metodą jest wymaz okołoodbytniczy, wykonywany zazwyczaj poprzez przyłożenie przezroczystej taśmy lub przylepca do skóry wokół odbytu. Badanie najlepiej wykonać rano, bezpośrednio po przebudzeniu, przed myciem i skorzystaniem z toalety[2]. 

Badanie w kierunku owsików zaleca się powtórzyć przez kilka kolejnych dni, ponieważ jednorazowy wynik ujemny nie wyklucza zarażenia[3].

Warto pamiętać! Standardowe badanie kału w kierunku pasożytów nie ma zastosowania w diagnostyce owsicy. 

Leczenie owsicy u dzieci

Jak wyleczyć owsiki u dziecka? Podstawową metodą jest farmakoterapia z wykorzystaniem leków przeciwpasożytniczych – najczęściej pyrantelu, mebendazolu lub albendazolu[2]. Wybór preparatu i jego dawkowanie zawsze powinny być skonsultowane z lekarzem. Leczenie owsicy u dziecka może prowadzić lekarz pierwszego kontaktu – lekarz rodzinny lub pediatra. Zwykle nie jest wymagana konsultacja specjalistyczna.

Leczenie owsicy – dlaczego terapię należy przeprowadzić w całej rodzinie?

Owsica szerzy się wyjątkowo łatwo w środowisku domowym. Jaja pasożyta są mikroskopijne i mogą przetrwać na powierzchniach, pościeli czy zabawkach przez wiele dni, zachowując zdolność do zakażenia[2]. Oznacza to, że nawet jeśli objawy występują tylko u jednego dziecka, pozostali domownicy z dużym prawdopodobieństwem są już zarażeni, często bezobjawowo[2].

Z tego powodu leczenie przeciwpasożytnicze powinno zostać przeprowadzone jednocześnie u wszystkich członków rodziny, niezależnie od obecności objawów[2].

Dlaczego leczenie owsicy należy powtórzyć?

Leki przeciwpasożytnicze działają na dojrzałe formy owsika, nie niszczą jednak jaj ani larw[3]. Młode owsiki są też odporne na leczenie, dlatego konieczne jest dwukrotne podanie leku w odstępie dwóch tygodni[3]. 

Bez leczenia owsica ustępuje samoistnie w ciągu 4-6 tygodni – owsiki nie rozmnażają się w organizmie człowieka i po tym czasie giną[2]. Problem pojawia się jednak przy samozarażeniach, czyli przenoszeniu jaj pasożyta z okolicy odbytu na ręce, a następnie do ust. Jest to zjawisko częste, dlatego choroba zwykle trwa znacznie dłużej i nierzadko wymaga powtórzenia leczenia[2].

Warunkiem skuteczności terapii jest równoległe przestrzeganie zasad higieny. Bez niego ryzyko ponownego połknięcia jaj i wznowienia cyklu zarażenia pozostaje wysokie[2].

Jak zapobiegać nawrotom owsicy? Zasady higieny w domu

Higiena jest kluczowym elementem leczenia owsicy. Bez jej rygorystycznego przestrzegania nawet prawidłowo dobrana farmakoterapia może okazać się nieskuteczna.

Higiena rąk i ciała

Do najważniejszych nawyków ograniczających ryzyko nawrotu owsicy u dziecka należą:

  • mycie rąk mydłem po każdym skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem,
  • codzienne mycie okolicy odbytu, najlepiej rano,
  • regularna kąpiel dziecka,
  • obcinanie paznokci dziecka na krótko i ograniczenie ich obgryzania,
  • spanie w obcisłej bieliźnie, która ogranicza przenoszenie jaj na ręce[2].

Postępowanie z bielizną i pościelą

Jaja owsika łatwo przenoszą się na tkaniny, dlatego postępowanie z bielizną i pościelą jest równie ważne jak higiena ciała.

Bielizna osobista, piżamy i pościel powinny być zmieniane codziennie i prane w możliwie wysokiej temperaturze[2]. Należy unikać trzepania pościeli, ponieważ jaja owsika są mikroskopijne – mogą unosić się w powietrzu i być wdychane lub osiadać na powierzchniach w pokoju dziecka[2]. Regularne odkurzanie i wietrzenie pomieszczeń dodatkowo ogranicza liczbę jaj w otoczeniu.

Domowe sposoby na owsiki – co działa?

Wśród rodziców krąży wiele przekonań na temat skuteczności domowych metod leczenia owsicy. Nierzadko można natknąć się na porady odnośnie wykorzystania czosnku, oleju kokosowego, diety bezglutenowej czy ziół. Należy jednak podkreślić, że żadna z tych metod nie ma udowodnionej skuteczności klinicznej i nie zastąpi leczenia farmakologicznego[2].

Jedyną skuteczną metodą leczenia owsicy są leki przeciwpasożytnicze. Domowe sposoby mogą być stosowane wyłącznie jako uzupełnienie terapii (nigdy jako jej zamiennik), po konsultacji z lekarzem. 


Na wsparcie dziecięcej odporności
Reklama


Źródła:

  1. Lashaki EK, Mizani A, Hosseini SA, et al. Global prevalence of enterobiasis in young children over the past 20 years: a systematic review and meta-analysis. Osong Public Health Res Perspect. 2023;14(6):441–450. doi:10.24171/j.phrp.2023.0204
  2. Własienko A, Kuchar E. Diagnostyka, leczenie i profilaktyka najczęstszych chorób pasożytniczych u dzieci – problemy współczesnego pediatry i specjalisty medycyny rodzinnej. Lekarz POZ. 2017;3(2):154–160.
  3. Rawla P, Sharma S. Enterobius Vermicularis. In: StatPearls. StatPearls Publishing; 2022.